one malaysia 和谐的马来西亚

[苏政毅]

欲安装中国式“绿坝”过滤软件
政府以维护和谐之名审查网站

马来西亚政府在1996年推展多媒体超级走廊计划期间，曾经许下不审查网络的承诺。不过随着网络异议媒体的兴起，政府也蠢蠢欲动欲步上中国政府的后尘，强制所有电脑用户安装类似“绿坝”过滤软件，以阻拦网民登入特定的“不良”网站。此举无异于撤销了不审查网络的保证。

英文新闻网站《马来西亚局内人》报道，新闻、通讯及文化部目前刻在研究这项建议，并探讨能否赶在今年12月前，做出决定。

过滤色情以及煽动部落格

而一名要求匿名的资深国家安全理事会官员也向外电法新社证实，政府正在考虑装置一个可以过滤色情资料以及煽动种族情绪部落格的软件。


他说，政府必须维持种族和谐，不能够奉行犹如美国式的全面开发民主制度。他强调，为了国家的生存，政府不得不这么做。

不过这名国家安全理事会官员，矢口否认安装过滤网站的建议是效仿中国的“绿坝”软件计划，抑或是因为上周的2万人废除内安法令大集会所带来的后遗症。

新闻通讯部开始遴选招标

据悉新闻通讯部已展开了数次演习，并向各大网络保全公司伸出触角，以协助大马通讯及多媒体委员会（MCMC）制订一个有效的网络过滤软件。

新闻通讯部已开始向各大网络保全公司招标，以遴选一个最适当的网络过滤软件。

据悉，政府列出的招标条件包括：（一）执行的成本；（二）执行的成效；（三）执行的后果与冲击等。

强制部落客注册曾掀争议

较早前，新闻通讯部也建议，强制所有部落客必须注册，但是引起网民的不满。莱斯雅丁当时宣称，这是一项好建议，惟仍需更深入的研究。

“我们还需要从法律及网络的自由层面进行研究。我们首先必须研究，这项措施是否符合1998年通讯与多媒体法令，而不会仓促推行。”

中国政府失败是前车之鉴

中国政府早前本来也有意推行类似的措施，并原拟在今年7月1日起，要求在中国大陆新生产和销售的电脑，进行全面预装名为“绿坝——花季护航”（Green Dam）的上网过滤软件。

中国政府声称安装软体的目的，在于保护未成年电脑使用者，误闯入色情网站等有害内容，惟这项新措施却遭致民众和媒体的众多异议，后来因面对压力被迫暂缓推行。

违开明社会转向封闭社会

大马有样学样的举动，也招致我国电脑业界人士强烈的批评，有违多媒体超级走廊不过滤网络的承诺。

针对政府欲考虑强制安装过网络滤软件一事，民主行动党国会领袖林吉祥炮轰此举异常恐怖。

他指出，最令人震惊的是，被视为现有内阁部长中，头脑最清醒与开明的莱斯雅丁，竟带头进行埋葬前首相马哈迪当年宣布的多媒体超级走廊之保证，而且将被视为与开明社会目标背道而驰，转回封闭社会，给政治、经济及国家建设带来长远不利影响的行动。

他呼吁所有国阵部长、领袖及成员党，挺身维护不过滤网络的多媒体超级走廊保证，阻止上述的招标活动，“内阁应该在下周否决这项过滤网络的招标活动”。

安装软件也无法有效封锁

电脑业者也批评，就算所有电脑安装了过滤软件，其真正成效如何也成疑，因为网络用户依然可通过不同的代理服务器（proxy server），破解过滤软件的封锁。

网络保全公司Hack in the Box的首席执行员迪伦（Dhillon Andrew Kannabhiran）在受询时，直截了当地评论，强迫安装过滤软件的措施是“浪费时间”。

“安装软体然后过滤网络内容，算是90年代的科技，现在再也没有人这么做。这种做法已经完全过时，因为每个人都可轻易地通过代理服务器，突破封锁，就算我的母亲也可轻易办到。”

电脑业者讥政府浪费金钱

迪伦说，虽然政府推行过滤软件的措施，或能带来短暂的成效，禁止网民浏览一些“禁网”，不过人性总是促使人们找到破解应对的方法。

“政府最多只是浪费金钱，就像与网民玩‘追逃’游戏。”

迪伦也补充，过滤软件的措施，将违反多媒体超级走廊草案，不会进行网络审查制度的第7条文。

“不管政府要如何合理化或命名这项措施，总之只要限定我们浏览那些网站，就算是一种网络审查。”

http://malaysiakini.com/news/110025

[*小周]

PM says no plan to censor the Internet

By Adib Zalkapli

KUALA LUMPUR, Aug 7 — Datuk Seri Najib Razak has firmly denied a plan to police the Internet citing technical obstacles and strong public displeasure over it, just hours after Datuk Seri Rais Yatim confirmed a possible “green dam”.

“The government has no desire to implement Internet filtering,” the prime minister said when commenting on Rais’ remarks that the government wants to shut out smut.

“This matter will be decided by the Cabinet but all this while we have never intended to filter the internet,” Najib added despite the information, communication and culture ministry’s tender exercise to evaluate such a feasibility.

“Firstly because it is not effective, secondly, it may cause dissatisfaction among the people because in this ICT and borderless age, information moves around freely,” he sad when explaining the reason why the government will not filter the Internet.

He also noted that any plans to amend government policy will be decided by the Cabinet.

The opposition has criticised the move saying it is politically motivated and an attempt to deny the people from accessing information not in favour of the government.

But Rais this morning said the government only intended to block access to pornographic sites.

It is understood that four companies have sent in proposals for the Internet filter with a decision expected to be made in December by the National Security Council led by Najib.

A proposed Internet filter would appear to go against the government’s commitment not to censor the Internet as part of the Bill of Guarantees under the national ICT initiative MSC Malaysia.

Most countries that attempt to censor the Internet, such as Iran and China, have come under heavy heavy criticism as it is perceived as an attempt to clamp down on political dissent.


http://www.themalaysianinsider.com/inde ... e-internet

[*小周]

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

http://sjsandteam.wordpress.com/

[老黄]

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

http://sjsandteam.wordpress.com/

是斑竹自己删除的，没有什么好说。
其实，我经常登录看帖，发现斑竹常常反反复复的，就觉得他们的网站或许不会长久。

[老黄]

我们担心的是这个：

http://www.malaysiakini.com/news/110153

多媒体委员承认奉令研究互联网
但旨在确保网民安全与正面使用

8月8日

随着新闻部长莱斯雅丁声称政府委托大马通讯与多媒体委员会（MCMC），研拟落实“绿坝”过滤网络的言论遭首相纳吉否认，多媒体委员会也发出文告澄清，表示它只是受委研究如何确保网民正面与安全地使用互联网。

委员会昨日发表文告指出，早前有报道指它正在研究如何过滤互联网以封锁“不良网站”，是在断章取义，没有全面报道实情。

它澄清说，委员会是配合今年的世界电讯与资讯社会日主--“在虚拟世界保护儿童”，才进行上述研究，以提倡安全使用互联网的概念，以及确保儿童网民和网上交易的安全性。

它指出，通过这项研究，委员会可以了解马来西亚网民的偏好，以及协助推动创造更多本土网上内容和应用程式。

此外，研究也可以让委员会更加了解虚拟世界的不当活动，例如网上诈骗和网络垃圾。

“这将协助我们发展适合的方式，来减少这类滥用互联网的活动。”

无论如何，委员会指出，这些方式可能包括鼓励家长使用互联网过滤技术于家庭电脑，或者是让互联网服务供应商（ISP）提供这类工具让网民下载安装。

它表示，当委员会致力于在2010年达致50%的互联网渗透率目标之际，越来越多人士，尤其是家长，关注互联网所带来的负面影响，尤其是针对儿童。

委员会也邀请公众提供意见如何解决这类课题，公众可将意见发送至[email protected]。

早前网络媒体与国际通讯社报道，政府蠢蠢欲动欲步上中国政府后尘，强制所有电脑用户安装类似“绿坝”过滤软件，以阻拦网民登入特定的“不良”网站。

中国政府早前本来也有意推行类似的措施，并原拟在今年7月1日起，要求在中国大陆新生产和销售的电脑，进行全面预装名为“绿坝——花季护航”（Green Dam）的上网过滤软件，不过却因面对压力被迫暂缓推行。

新闻通讯部长莱斯雅丁昨日证实有关报导，透露政府已委托多媒体委员会研拟落实的可能。不过，他否认此举旨在钳制网路言论自由，而是为了保护儿童免受色情文化的侵害。

不过首相纳吉于同一天却给予完全相反的答案，坚称政府无意过滤互联网，因为除了因为技术障碍，也担心这引起强烈的民众反弹。

[老黄]

多媒体委员会也发出文告澄清，表示它只是受委研究如何确保网民正面与安全地使用互联网。

正面使用互联网，要靠教育，不是靠权力！
由我来告诉你哪个才是正面的，是霸权，不是教育。

[说剑]

基本上，对有些老师来说，schoolnet的过滤系统早已经不被他们放在眼里了，对于所谓“绿坝”系统，要绕过这些过滤系统只不过是一点点技术问题而已。

当这些家长式的威权作风不断延续下去，而却没察觉新的世代已经有新的思维的生活方式，现任政府迟早失去多数人的支持。

回到教育的根本才是治标治本的方式，这和雪兰莪的禁酒风波一样没头没脑，而且全为了个人的政治议程，这等政棍应该各打二十大板，他们不适合当领袖。

[杨遥遥]

同意管制互联网色情暴力内容
马哈迪：但不应包括政治思想

8月8日 晚上 9点50分 http://www.malaysiakini.com/news/110166


身为国内其中一名最受欢迎的部落客，前首相马哈迪（右图）相信政府不应步上中国政府的步伐，过滤互联网上的政治观点。

不过，他还是认为政府需要对互联网注入一些“纪律”，以管制淫秽与鼓吹暴力的内容，但是这不包括“政治思想”.

不知政府是否遵守当年承诺

马哈迪表示，在他执政时期，政府曾承诺不审查互联网，但是他不确定现有的政府是否仍遵守这项诺言。

“我想（严格审查互联网）是错误的。”

他今日在吉隆坡为2009年马来西亚学生领袖峰会发表演词后，向记者这么表示。

早前网络媒体与国际通讯社报道，政府蠢蠢欲动欲步上中国政府后尘，强制所有电脑用户安装类似“绿坝”过滤软件，以阻拦网民登入特定的“不良”网站。

中国政府早前本来也有意推行类似的措施，并原拟在今年7月1日起，要求在中国大陆新生产和销售的电脑，进行全面预装名为“绿坝——花季护航”（Green Dam）的上网过滤软件，不过却因面对压力被迫暂缓推行。

新闻通讯部长莱斯雅丁昨日证实有关报导，透露政府已委托多媒体委员会研拟落实的可能。不过，他否认此举旨在钳制网路言论自由，而是为了保护儿童免受色情文化的侵害。

不过首相纳吉于同一天却给予完全相反的答案，坚称政府无意过滤互联网，因为除了因为技术障碍，也担心这引起强烈的民众反弹。

随着纳吉作出否认，通讯及多媒体委员会也发出文告澄清，表示它只是受委研究如何确保网民正面与安全地使用互联网。

[*小周]

1 Malaysia dalam kenangan ——Art Harun

THURSDAY AUGUST 13 2009

http://www.themalaysianinsider.com.my/i ... m-kenangan


OGOS 13 — Saya seorang Melayu. Bapa dan ibu saya orang Melayu. Jua ibubapa mereka.

Saya dilahirkan di awal 60an di sebuah kampung terpencil di Kedah, yang rata-rata penduduknya dibelenggu kemiskinan dan kerumitan. Boleh dikatakan semua penduduk Melayu di kampung tersebut mengusahakan sawah bendang, samada yang memiliki tanah ataupun yang menyewa tanah.

Terdapat beberapa keluarga Cina — dalam ingatan saya di sekitar 10 hingga 15 keluarga — di kampung saya. Umumnya, penduduk Cina tinggal di sekitar pusat kampung, iaitu di kawasan yang dekat dengan jalan utama menuju ke Alor Star. Dua atau tiga keluarga Cina sememangnya orang berada. Mereka menguasai pasaran padi dan beras. Malah mereka juga mempunyai kilang beras sendiri. Penjualan dan pembelian padi hampir dimonopoli oleh peniaga-peniaga Cina tersebut.
Yang lainnya menjalankan perniagaan runcit, tukang jahit, mekanik dan sebagainya. Pada masa tersebut, padi hanya dapat ditanam sekali setahun kerana kekurangan air dan saluran air. Jadi setiap tahun, sawah bendang hanya akan terbiar selama lebih kurang 6 bulan setiap tahun kerana ketiadaan air. Pada masa itu pesawah-pesawah tidak akan mempunyai sumber pendapatan.

Lalu apa yang terjadi ialah pesawah-pesawah terpaksa mengambil pinjaman dari kaum Cina, samada yang berniaga beras ataupun yang berniaga runcit. Hutang-hutang ini akan dilangsaikan apabila padi dituai dan dijual kepada mereka pada akhir musim menuai kelak. Itu lah yang berlaku saban musim dan saban tahun. Ianya bagai satu litaran hidup dikampung saya.

Namun saya tidak pernah bersemuka dengan apa-apa kemelut perkauman. Ianya bagai satu sistem ekonomi mikro yang diamalkan berabad lama. Yang sudah menjadi lumrah.
13hb May 1969 hanya saya ingat sebagai satu jangkamasa di mana sekolah saya ditutup. Yang saya ingat mengenai tarikh tersebut ialah terdapatnya kekacauan dan terdapat perintah berkurung. Lalu saya tidak dapat ke sekolah. Itulah satu-satunya ingatan saya mengenai peristiwa tersebut.

Pada awal 70an, ketika kerajaan Kedah diterajui oleh Datuk Syed Nahar, saya masih ingat beliau telah memulakan satu projek yang sungguh-sungguh membawa perubahan ekonomi kepada pesawah-pesawah di Kedah amnya dan di kampung saya terutamanya. Beliau sedar yang bekalan air adalah kunci penanaman padi. Beliau tidak mahu lagi sawah bendang terbiar kekontangan selama 6 bulan setiap tahun apabila datangnya musim kemarau.

Lalu kerajaan melancarkan satu usaha untuk mengorek "parit-parit gila" di serata Kedah. Umumnya sungai-sungai kecil digali dari sungai-sungai utama ataupun punca-punca air utama menuju ke sawah bendang. Dari sungai-sungai kecil ini, parit-parit kecil digali menuju ke tanah-tanah sawah untuk membawa bekalan air. Ini membolehkan bekalan air sampai ke tanah-tanah bendang setiap masa. Pada musim hujan, air akan ditakung di dalam sungai utama dan air itu akan dilepaskan ke dalam sungai-sungai kecil dan parit-parit gila tersebut pada musim kemarau.
Saya tidak pernah tahu kenapa parit-parit itu dipanggil "parit gila". Hanya saya dapat agak kenapa. Parit-parit itu tidak mempunyai apa-apa hala yang tertentu. Ianya mempunyai halatuju yang tidak bersistem. Malah kalau dilihat dari udara, parit-parit tersebut bagai jalan-jalan yang tidak berarah, macam sesuatu yang gila. Maka dipanggilah parit-parit tersebut "parit gila". Itulah kefahaman saya.

Pada setiap hari raya, selesai sahaja saya mandi dan berbaju raya, saya akan bermaaf-maafan dengan ibubapa saya serta semua ahli keluarga. Kemudiannya saya akan ke masjid untuk sembahyang raya dan menziarahi kubur. Namun terdapat satu amalan yang mesti saya kerjakan setiap tahun di dalam perjalanan saya ke masjid. Saya akan diberikan bungkusan kuih-muih raya untuk saya berikan kepada kelaurga-keluarga Cina di pusat kampung. Maka saya pun akan berjalan ke pusat kampong dan mengetuk pintu kedai kaum Cina di pusat kampung awal-awal pagi. Satu persatu akan saya berikan bungkusan kuih-muih. Dengan senyum mereka akan ucapkan selamat hari raya dan memberikan duit raya — yang pada masa itu tidak lebih dari 20 sen — kepada saya. Kemudiannya, saya akan terus ke masjid.

Saya masih ingat Ah Gek, seorang budak perempuan Cina yang selalu menjaga kedai runcit abangnya di pusat kampung. Cantik juga rupa beliau. Putih kekuningan dan tidak lepa tersenyum pada bila-bila masa sahaja. Dia sedikit tua dari saya. Namun kami seolah-olah membesar bersama-sama, di suatu waktu dan daerah yang asing dan senang dilupai.

Saya belajar di Alor Star, 16 batu dari kampung saya. Setiap hari, pada pukul 5.40 pagi, saya akan dibawa di atas basikal oleh datuk saya ke pusat kampung. Bas akan datang pada pukul 5.50 pagi. Begitulah hidup saya hari ke hari. Saya akan pulang ke rumah pada lebih kurang pukul 3.30 petang setiap hari. Saya terpaksa bersusah-susah begitu kerana datuk dan nenek saya inginkan saya belajar di sekolah "orang putih".
Ketika saya di sekolah berasrama, saya akan pulang sekali sekala ke kampung. Kadang-kalanya saya ke kedai Ah Gek untuk membeli barang-barang rumah. Begitu juga apabila saya di universiti. Apabila saya pulang ke kampung, Ah Gek, yang kini sudah dewasa, masih berada di kedai tersebut. Dia kadang kalanya akan berkata, "whoa... lu sekarang sudah pergi KL ya... manyak jauh ah... bagus la... lu banyak pandai..."

Projek parit gila telah banyak membantu pesawah-pesawah di kampung saya menaikkan taraf hidup. Tidak perlu projek-projek yang berbilion-bilion sebenarnya. Mulanya pesawah-pesawah dapat menanam padi 2 kali setahun. Kemudiannya mereka dapat menanam padi 5 kali di dalam masa 2 tahun. Bayangkan, hanya disebabkan parit gila itu sahaja pendapatan mereka telah naik hampir 3 kali ganda. Pada saya, projek parit gila itu lah projek yang paling berjasa untuk menaiktaraf kehidupan pesawah-pesawah di kampung saya.

Namun kemiskinan dan keperitan hidup masih dirasai oleh semua di kampung saya. Rata-rata kanak-kanak Melayu dan Cina di kampung saya hanya belajar hingga ke Tingkatan 3 sahaja. Terdapat juga keluarga-keluarga Melayu mahupun Cina yang tidak mampu menghantar anak-anak ke sekolah. Saya masih ingat seorang perempuan Cina yang mempunyai lebih dari 10 orang anak yang tinggal berdekatan dengan masjid di kampung saya.

Namun keperitan dan kemiskinan tersebut menjadi lumrah alam yang diterima sebagai satu hakikat. Masyarakat kampung hidup aman. Dan mereka tidak perlu meminta sedekah. Itu yang penting.

Pada kenduri-kenduri perkahwinan, orang-orang Melayu akan menjemput kaum-kaum Cina bersama-sama. Mereka akan datang dan makan di bawah satu bumbung dan bersebelahan tetamu-tetamu Melayu. Pada malamnya, terdapatlah tarian joget atau pertunjukan wayang kulit. Kadang-kadang, sekiranya tuan rumah itu orang yang berada, akan adalah pertunjukan kugiran. Malah kadang-kadang malam itu akan diserikan dengan pertunjukan "hadrah" (pementasan bangsawan tempatan). Hadrah itu sebenarnya dilakonkan oleh pelakon-pelakon lelaki dan pondan. Namun ramai lah orang kampung yang duduk di hadapan pentas hingga lewat malam menikmati cerita yang dilakonkan.

Saya pun selalu menyaksikan persembahan-persembahan tersebut sehingga lewat malam. Maklumlah, itu lah sahaja sumber hiburan kami pada masa itu selain dari radio transistor. Namun, ibubapa saya dan kawan-kawan saya tidak pernah risau tentang keselamatan kami. Pada masa itu, tiada kes-kes penculikan, rogol mahupun pembunuhan kanak-kanak ataupun orang dewasa seperti sekarang ini. kampung itu aman damai walaupun terdapat hanya seorang konstabel polis bagi seluruh kampung. Kes kecurian pun tidak pernah berlaku. Kalau adapun, hanyalah kecurian ayam-ayam dari reban di belakang rumah. Tetapi yang mencuri itu hanyalah beberapa ekor musang dan bukannya manusia.

Apabila keluarga-keluarga Cina mengadakan upacara perkahwinan. Mereka akan membeli seekor lembu dan menyuruh orang Melayu menyembelih dan memasaknya. Orang-orang Melayu dijemput hadir dan makan masakan tersebut. Ramai yang akan hadir bersama meraikan upacara perkahwinan tersebut. Malah kadang-kadang orang-orang Melayu dijemput untuk bersilat. Semasa makan, tidak terlintas pula dikalangan kaum Melayu bahawa pinggan mangkuk, gelas dan cawan atau sudu dan garpu yang digunakan tidak disamak. Malah kadang-kadang, anjing peliharaan tuan rumah itu akan berkeliaran disekeliling rumah kenduri tersebut. Tiada siapa yang hiraukan.
Pada malamnya, orang-orang Cina akan meraikan upacara itu dengan bermain mahjong dan sebagainya. Malah mereka akan minum arak mengikut kesukaan mereka. Tidak pernah pula ada apa-apa bantahan dari mana-mana pihak mengenai perkara-perkara tersebut.

Perempuan Cina yang mempunyai lebih 10 orang anak itupun tinggal di belakang masjid. Tiada siapa yang menyuruh beliau pindah. Malah berdekatan dengan masjid terdapat pula satu "rumah candu". Ini adalah peninggalan pemerintahan British di mana lesen dikeluarkan untuk "rumah candu" di mana orang ramai boleh "menikmati" candu di dalamnya tanpa diganggu.

Sebagai seorang budak, saya pernah pergi mengendap di belakang rumah candu tersebut. Melalui satu lubang kecil di dinding "zinc" rumah candu tersebut, saya pun nampaklah beberapa orang kampung dibuai candu.

Di pusat kampung pula, terdapat kedai-kedai kopi yang dibelakangnya terdapat arak. Saya masih teringat "Anchor beer" dipanggil bir cap brek kapal. Bersebelahan dengan salah sebuah kedai kopi itu terdapat pula satu pusat menjual empat nombor ekor. Ramailah penduduk, tidak kira yang Cina mahupun Melayu ke situ untuk membeli nombor bertuah dan juga untuk memastikan nombor yang menang. Walaubagaimanapun, tidak pernah saya terdengar riuh-rendah mengenai penjualan bir ataupun empat nombor ekor di kedai-kedai tersebut, walaupun kampung itu diduduki oleh lebih kurang 95 peratus orang Melayu.
Orang-orang Cina pula tidak pernah membuat apa-apa komplen mengenai azan yang terlalu kuat dan sebagainya. Maklum lah, ketika itu tiada bekalan elektrik. Malah, mereka juga memastikan dengan secara sukarela untuk tidak menjual daging babi bersama-sama ataupun berdekatan dengan ikan, daging dan sebagainya di pasar runcit mereka. Penternakan babi memanglah tiada langsung.

Di tepi sungai berdekatan dengan dewan orang ramai, terdapat satu "stesyen polis". Ianya diduduki oleh sebuah keluarga kecil yang ketuanya merupakan seorang konstabel polis yang ditugaskan untuk menjaga keselamatan kampung saya.

Di sebelahnya terdapat sebuah klinik yang diduduki oleh seorang jururawat Melayu yang juga bertindak sebagai seorang bidan. Saya masih ingat jururawat tersebut. Beliau akan berbasikal ke rumah-rumah yang mempunyai bayi di dalam unifom jururawat pada masa itu, iaitu baju dan "skirt" putih. Sepanjang ingatan saya tidak pula ada yang membantah pakaian beliau pada masa itu. Ahli-ahli jawatankuasa masjid kampong pula, sepanjang ingatan saya, tidap pernah menyeranghendap klinik tersebut pada waktu dinihari untuk memastikan si-jururawat itu tidak tidur dengan lelaki bukan muhrim. Kejadian begitu tidak pernah terjadi.

Tiada yang membantah itu dan ini. Semuanya sibuk dengan kehidupan sendiri. Semua penduduk kampung dianggap kawan dan sahabat, tidak kira samada Melayu atau Cina, peminum arak atau penghisap candu, yang memelihara anjing ataupun kucing, yang belajar di sekolah orang puteh mahupun di sekolah Melayu, Ah Gek ataupun Art, yang kuning ataupun sawo matang, yang ber"skirt" ataupun berbaju kurung, semuanya sama sahaja.

Keadaan di kampung saya pada masa tersebut seperti terdapatnya suatu kuasa yang melihat dan mamantau dari jauh perangai penduduk tempatan. Ianya seperti terdapat satu peraturan yang termaktub. Tiap-tiap penduduk tahu tanggungjawap masing-masing dan prihatin terhadap budaya, pantang-larang dan kesukaan masing-masing sehinggakan perkara tersebut tidak perlu digembar-gemburkan. Semuanya bagai satu jentera yang bergerak secara sinkronis tanpa apa-apa masalah.

Itulah 1 Malaysia yang pernah saya duduki dan yang saya rindui.